< Onze werkplaats

Blog #2: Verwondering als organisatievorm

07 juni 2016
Raymon Geurts
48x
0
Blog #2: Verwondering als organisatievorm

Mijn tweede blog gaat over de eerste 2 jaar van Berckeley Square en de ontwikkeling van een nieuwe hybride vorm van organiseren gebaseerd op verwondering. Mijn eerste blog over het ontstaan van Berckeley Square is enthousiast ontvangen en dat heeft mij nog meer gesterkt om de komende 11 maanden de ruwe achtergrond en ontstaansgeschiedenis van Berckeley Square in verschillende blogs te beschrijven.

Ik was erg blij verrast dat 400 mensen de blog hebben gezien en 16 mensen er commentaar op wilden geven. Ik nodig iedereen uit om commentaar te geven op deze blog en ik ben erg benieuwd wat het lezen van de blog met jou doet. Mijn doelstelling is het verloop van ons sociaal experiment rond Nieuw of Anders Organiseren vanuit mijn perspectief met alle fouten en successen te beschrijven, zodat andere ondernemers hier misschien hun voordeel mee kunnen doen…. Daarnaast wil ik iedereen eren en noemen die ik hiervoor enorm dankbaar ben en een belangrijke rol hebben gespeeld in mijn ontwikkeling en vermogen om zo’n mooie organisatie op te bouwen!

Naast de blogs ben ik op dit moment bezig met het schrijven van mijn boek. In dit boek beschrijf ik onze inzichten in de wijze waarop organisaties kunnen transformeren naar ‘Gelukkige Organisaties’. Een organisatie waarin zelfmanagement, heelheid en een inspirerend evolutionair doel de basis zijn voor een andere manier van organiseren (naar voorbeeld van een Cyane organisatie van Laloux). De uitgave van het boek staat in het najaar van 2016 gepland als jubileumeditie voor 10 jaar Berckeley Square.

Een jongensboek…

De eerste twee jaar na de oprichting van Berckeley Square waren voor mij als het leven in een jongensboek. Het bizarre is dat ik de keuze om zelfstandig te worden en te kiezen voor het onzekere leven van een ondernemer, nu achteraf veel spannender vind dan ik het toen heb ervaren. Mijn zekere leven als directeur met een goed salaris (ik was pas 32), leaseauto en allerlei groeimogelijkheden waren niet bestand tegen het verlangen om mijn geloof in de wereld te zetten. Mijn vriendin Marlies en mijn omgeving waren erg steunend. Mijn geloof en de ervaring die wij hadden opgedaan met het creëren van zelforganiserende teams die regie namen over hun eigen werk en leven, hadden mij vleugels gegeven.

Met een Greenwheels auto reden Matthijs Kloek en ik letterlijk van klant naar klant Nederland door om ons verhaal te vertellen. Gelukkig had Matthijs uit zijn zelfstandig adviseurschap een eigen netwerk opgebouwd en ik kon door mijn relaties binnen de zorg voldoende koffiemomenten organiseren. Eén van deze relaties die ik had opgedaan tijdens mijn periode als zorgmanager, was Gert Jan Tupker van de Parnassia Groep. Hij durfde het aan om ons als start-up in te huren, omdat hij ons verhaal geloofde en stelde ons voor aan zijn voorzitter Raad van Bestuur, Frits Verschoor. Ik ben Gert Jan Tupker erg dankbaar, omdat hij ons in de afgelopen 10 jaar keer op keer is blijven steunen. Wij hebben het principe van co-creatie in mooie projecten écht betekenis gegeven. Naast de fijne samenwerking is er in onze verbinding op het Hogere Doel van Herstelgericht Organiseren een mooie vriendschap ontstaan.

Het project waar wij mee starten was het project ‘Slimmer Werken’, waarin we de doelstelling hadden om de bureaucratie te lijf te gaan met als doel: Leuker werken, met betere resultaten. Eigenlijk waren we bezig om de bedoeling weer terug te brengen in het werk van professionals. Jammer genoeg sneuvelde het project toen Frits Verschoor de stuurgroep verliet en een ander lid Raad van Bestuur zijn positie overnam. Dit heeft geleid tot het inzicht dat wij alleen met opdrachtgevers kunnen werken die ook écht in dit gedachtegoed geloven en bereid zijn om vanuit het niet-weten samen te zoeken.

Anyway… Naast Gert Jan hadden we nog een andere belangrijke sponsor gevonden in Jacob Kamphuis. Jacob was als HR directeur met het Waterlandziekenhuis al 20 jaar op innovatieve wijze bezig met duurzame inzetbaarheid van medewerkers. Voor veel andere organisaties en beleidsmakers was Waterland Ziekenhuis een best practice. Binnen het Waterland Ziekenhuis kregen wij de mogelijkheid om medewerkers te begeleiden om vanuit eigenaarschap en passie voor zorg te werken aan gastvrijheid voor patiënten. Voortbouwend op de ervaring die ik had opgedaan met zelforganiserende teams, heb ik samen met Jacob en Gert Jan in deze projecten de basis gelegd voor het advieswerk van Berckeley Square. De afgelopen 10 jaar hebben we dit in andere projecten steeds meer kunnen verfijnen en aangescherpt met nieuwe inzichten. De basis is echter samen met deze mannen gelegd. Ik wens iedere ondernemer met een droom veel van dit soort sponsors toe. Door deze projecten kregen we een beter idee waar wij conceptueel naartoe wilden en konden wij andere klanten een doorleefd verhaal vertellen… met al onze blunders en successen, dat helpt in de geloofwaardigheid ;)

Ontmoeting met andere geloofsgenoten…

Toen wij duidelijker voor ogen kregen waar we in geloofden, kregen we ook makkelijker contact met andere geloofsgenoten. Door het bezoeken van congressen en koffie momenten uit ons eigen netwerk, ontmoetten wij veel mensen die hetzelfde geloof hadden dat wij echt anders moesten organiseren. Om onze onzekerheid en onze relatieve jeugdigheid (32 en 34 jaar) te compenseren, zochten we geloofsgenoten die al veel meters hadden gemaakt in het leiden of adviseren van organisaties. Wij richtten een Raad van Verwondering op met wijze heren ;) (sorry, ik had echt heel graag dames gevonden ;))

Wij hadden geleerd van een project dat wij voor Deloitte hadden gedaan. In dit project dachten wij mee over een oplossing voor de spanning die ontstond door de komst van Generatie Y. Generatie Y had niet zo veel op met de achterliggende ‘up or out’ drive van een piramide organisatie en vertrok weer binnen een jaar. Door de inzichten uit dit project wilden we nog wel met het gildemodel van meester-gezel-leerling werken, maar niet meer op de klassieke manier. Binnen de ‘Orde van vrijmetselaars’ is de gewoonte dat de meester spreekt, de gezel vraagt en de leerling luistert. Wij wilden dit juist omdraaien, omdat Generatie Y volledig in contact is met het huidige tijdsgewricht en de meester veel ervaring heeft opgedaan in een andere periode. Om deze ervaring weer vitaal te maken is het van groot belang om zijn verwondering te voeden door de inzichten van Generatie Y.

De Raad van Verwondering was in eerste instantie een soort adviesraad die ons spiegelden en ons nieuwe inzichten verschaften. In de Raad van Verwondering zaten Jos van Oost, Cees Hoogendijk, Freek Lapré, Fokke Wijnstra en Paul Staal. Eens per maand kwamen zij in onze huiskamer -onder het genot van een borrel- reflecteren op onze droom. Dit waren erg mooie bijeenkomsten, waarin we veel nieuwe inzichten kregen en enorm werden gesteund in ons denken. In deze periode hebben we de term ‘Gelukkige Organisaties’ bedacht als duiding voor een organisatie waar de belangen van klanten, medewerkers en aandeelhouders samen vallen. Geluk als de basis voor de wijze waarop wij naar rendement en toegevoegde waarde kijken.

Aan de andere kant bleven we in onze bijeenkomsten toch wel steken in de dynamiek van de klassieke meester- gezel relatie. Als je iemand een meester of een gezel noemt, dan doet dat iets in de relatie als zo’n titel een appèl doet op ons ego. Toen wist ik nog niet dat we op zoek waren naar meer heelheid vanuit kracht en kwetsbaarheid. Daar lag overigens achteraf gezien al wel mijn verlangen.

Het grote afscheid…

Na 2 jaar intensief met elkaar te hebben gewerkt, merkte Matthijs en ik dat we te verschillend bezig waren. Mijn drive om onze droom te realiseren was alles overheersend en Matthijs was aan het worstelen met zijn werk-privé balans en ambities als ondernemer. Mijn oplossing was om nog harder te gaan werken en te denken dat ik alles kon dragen. Aan de ene kant drukte ik Matthijs weg door te veel ruimte te nemen en aan de andere kant bewoog Matthijs steeds meer richting een wetenschappelijke ambitie. Uiteindelijk waren de verschillen te groot en hebben we besloten om niet samen meer door te gaan. Na deze intensieve periode voelde dat voor mij echt als het uitmaken van een relatie. Achteraf ben ik blij dat wij dit gesprek snel op tafel hebben gekregen en met veel volwassenheid hebben gevoerd. Nogmaals dank Matthijs voor de ervaring van het jongensboek!

Zelf Anders organiseren…

Op hetzelfde moment dat Matthijs zijn aandelen aan mij verkocht, waren wij bezig met een model om onze droom schaalbaar te maken. Ik geloofde niet in een klassieke piramide als adviesbureau met een paar partners en zo veel als mogelijk adviseurs die het werk vervolgens uitvoerden. We waren toe aan een nieuw organisatiemodel dat er misschien nog niet was…

8 Jaar geleden was het fenomeen ‘zelfstandige zonder personeel’ nog ongedefinieerd en in zijn huidige omvang net in opkomst. Toen zag je dat professionals die echt vernieuwend waren en bezig waren zichzelf te ontwikkelen tot thoughtleader niet meer in het jasje van een klassieke organisatie pasten. Deze professionals werden vaak zelfstandig en zochten elkaar in netwerken op. Dit waren gelegenheidscoalities die per project zich opnieuw vormden en weinig doorbouwden vanuit collectieve intelligentie. Deze zelfstandig professionals hadden vaak een eigen netwerk en hadden een professionele ontwikkeling achter de rug die hen tenminste gezelschap ;) of meesterschap verschaften.

Daarnaast kwam generatie Y op de arbeidsmarkt, die vanuit haar ambities snel toegevoegde waarde wilde leveren. Veel verwondering en erg leergierig, maar nog geen netwerk en professionele volwassenheid. Om deze 2 werelden bij elkaar te brengen kozen we voor een hybride vorm, waarin adviseurs voor 4 jaar in dienst werden genomen om het vak te leren en de beste versie van zichzelf te worden. Daarnaast wierven we zelfstandig professionals die samen met de adviseurs in dienst op projecten werkten. De juridische constructie bepaalt niet wie je collega is, maar de wijze waarop we met elkaar in een staat van verwondering op zoek gaan naar de meeste impact bij onze klanten.

Door de nieuwe constructie was de Raad van Verwondering niet meer passend en heb ik de leden uitgenodigd om ook daadwerkelijk mee te werken in onze projecten. Niet alle leden vonden die rol passend en wij zijn toen doorgegaan met Fokke Wijnstra en Paul Staal. Inmiddels waren er nog 2 meesters, Jaap van Dijk en Theo Dijt, bijgekomen die ook graag mee wilde werken aan de doelen van Berckeley Square.

In eerste instantie speelde Matthijs een rol als zelfstandig professional binnen het nieuwe organisatiemodel, maar dat was niet erg werkbaar. Door het definitieve vertrek van Matthijs, stond ik er voor mijn gevoel alleen voor… Dit gevoel had ik niet eerder gevoeld en voelde best zwaar. Mijn neiging was om naast de leden van de Raad van Verwondering het netwerk snel uit te bouwen met geloofsgenoten, om de droom niet alleen te hoeven dragen. Mijn kieskeurigheid liet daarin soms wel te wensen over ;) Mijn vriendin Marlies noemde mij in die tijd een sprokkelmannetje en vroeg zich af wat ik met al die mensen ging doen…. dat bleek een goede vraag te zijn voor de jaren die daarop volgden…. en die zoektocht beschrijf ik graag in de volgende blogs ;)